با اینکه خیال و تصور آدمها همه چیز رو زیبا تصویر میکنه، اما همیشه لحظاتی هست که رویاهام هم نمی تونن به زیبایی واقعیت ترسیمشون کنن!

این همون قدرتی است که خارج از حیطه من و تصوراتمه. اونقدر دور که نمیدونم توی این لحظات بغضهام رو با شادی بشکونم یا با غم...؟!

برام هیچ حسی شبیه این نیست!

                                "تجربه زیباترین آرزوها"


*پی نوشت: توی این مدتی که فشارها زیادتر شده، امتحانات داره نزدیک میشه، یکباره تلفن همراهم میزبان اس ام اسی است که نمیدونم باید چکار کنم؟! شاید یه نقطه امید جدیده، یا شاید هم تنها نقطه امید باقی مونده است!

اینجاست که نمیدونم باید چکار کنم؟!

-----------------------------------

*پیام/ش ش*

دوازدهم دیماه نود و یک