بازهم غروب خورشید جمعه...


تو را از میان ابرها می بینم و از روزنه پنجره استشمام می کنم...

نفس می کشم... نفسی عمیق... هان...

تنم به لرزه می افتد زمانیکه هوای تو در من می چرخد

کاش حضورت قابل لمس بود...

      کاش می شد احساست کرد...

             کاش می شد دید...

کجا؟ کجای می روی ای یگانه؟!

                                باز هم در غروب خورشید جمعه؟!

بمان!

بمان که تنهایم... بمان که هنوز دل شکسته ام

بمان که ماندنت آرزوی همیشگی ام در غروب خورشید جمعه است!

-------------------------------------

*پیام/ش ش*

هشتم مهرماه نود